Sary nasongadina avy amin'ny Canva Pro

Tao anatin'ny fotoana fohy, nihamaloka ny zavatra rehetra.

Lalana voarary vato, làlana voatokana ho an’ny bisikileta, renirano sy lakandrano mamakivaky ny tanàna, na kely io na mivelatra. Fitohanan’ny fiara, jiro fifamoivoizana telo loko, arabe tery sy lalambe midadasika. Tabataban’ny tanàna, miaro fofona isan-karazany. Raha tsy hitanisa koa ireo tranom-bakoka, trano fampirantiana zavakanto — eo koa ny mozika, seho, teatra sy ireo fampisehoana samihafa. Nony avy eo anefa, fanginana. Fanginana maka toerana tahaka ny zavona, ka manjavona tsikelikely rehefa injay misandratr’andro iny, manomboka indray ilay tsingerin’ny fiainana.

Mahatsiaro ho manana tombony aho

Manana pasipaoro manan-kery aho, taratasy fahafahana mijanona maharitra amin'ny toerana iray, trano azoko iverenana no sady fonenako, ary fidiram-bola maharitra.

Saingy misy vidiny anefa io tombontsoa io.

Sarotra amiko ny mandinika ny vidin’izany — nalefa sesintany lavitra ny tanindrazako aho, napetraka tany an-tany tsy ahy akory, tsy nanaiky hangina, nefa efa trotraka amin’ny tolona tsy misy fitsaharana hitadiavana ny rariny. Tolona izay tsapa ankehitriny fa tsy ahy irery intsony, fa mitranga maneran-tany, no sady mahakasika firenena maro sy olona tsy hita isa.

An-dalam-pandehanana mankany amin’ny Fivoriambe Parlemanteran’ny Filankevitr'i Eoropa aho izao manoratra izao. Voafidy hijoro aho hanambara mahakasika ny toe-draharahan’ny zon’olombelona sy ny fiarovana ny mpanao gazety ao Azerbaïdjan.

Izany no marina — Azerbaïdjan. Ilay firenena nahaterahako. Ilay firenena nitahiry ny nofiko, ny faniriako, sy ny fanantenako. Nanjary nivaona tsikelikely anefa izany rehetra izany, rehefa nahatsapa aho fa tsy mifanaraka amin’ny an’ireo mpitondra ny fanantenako.

Miorina indray

Tsy noheverina velively ny handao mandrakizay. Nentin’ny asako tany amin’ny toerana maro aho, nefa niantehitra hatrany ny hody indray —na dia vetivety fotsiny aza. Izay dia efa ampy na dia kely aza.

Niova tsikelikely ny fifandraisako tamin’i Azerbaïdjan rehefa nihalehibe aho. Tsy ilay firenena nampanembona ahy intsony araka ny tsiaro: olona, fianakaviana, sakafo, hanitra sy ny toetoetran’ilay toerana namolavola ahy. Ankehitriny, rehefa hadinoko ilay tanàna idirako, dia an-tsaina  no andehanako eny an-dalamben’i Baku, tanàna niaviako. Tsaroako ny hanitry ny ahitra tsipoy anaty dite, ny hanitry ny pakhlava, shekerbura, ary qogal vao masaka manentoento ao an-dakozianay mandritra ny Novruz.

Hafahafa fa ireny fofona nahazatra ahy ireny no tadiaviko any amin’ireo tanàna tsy mahazatra ahy — avelon'ny tanindrazana tsy azoko hodiana.

Tohano ny Global Voices, mba hahafahanay mamoaka lahatsoratra bebe kokoa tahaka ity

Raha mila fanazavana fanampiny mahakasika ity fanentanana ity, tsidiho azafady ity rohy ity

Ary avy eo, Istanbul amin'izay. Ilay toerana nofidiako hiorenana. Tanàna tsy mamela anao hanadino ny misy anao: ao ny kiakan’ny vorona an-dranomasina ambony loha, ireo sambo mamakivaky an'i Bosphore, ny dônaty hita eny amin’ny zoron-dalana rehetra eny, ny tabataban-dalana, ary ny anjomara tezitry ny mpamily mihitsoka anaty toham-bohivoy tsy hita lany. Ary ny feo tsy mitsahatra avy amin’ny milina fanorenana manakoako manerana ny tanàna.

Kanefa, tsy mitovy. Mangidy kokoa ny dite. Mamy loatra ny tsindri-tsakafo. Na dia amin’ny hanitra anaovana azy aza, banga ilay tsiro nankafiziko ny sakafo. Misy zavatra banga foana, zavatra tsy voatsapa. Na dia ny antsasa-piainako aza no nipetrahako teto, mbola mitoetra ilay fahabangana.

Indraindray aho mihevitra fa tsy misy ho ahy eto. Raha ny marina, izany no eritreritra manaraka ahy na aiza na aiza alehako. Ahiahy mangina fa tsy an'iza na iza aho.

Efa milamina ny saiko amin'izany. Miteny ahy aho: mpivezivezy aho. Ary tsara izany.

Satria fihiniko ny fototry ny ankamamiako ao amin’ny tsiaroko. Lasa tsy manandanja ny mari-panondroako — zavatra nahitsy sy nolasirina tahaka ny sary notantavanina alohan’ny hizarana azy amin’ny tambajotra sosialy. Angamba miaraka amin'ny hira koa.

Ny mari-panondroana

Farany teo, nijanona tsy nifikitra tamin'ilay mari-panondroana intsony aho. Tsy tiako intsony hamaritana ahy izany. Ho ahy, ny zava-niainana sy ny fanapaha-kevitra no mamolavola ny maha-izy antsika. Lasa politika loatra ny mari-panondroana, diso fampiasa — matetika natao hampisaraka, manaisotra ny maha-olona — ka lasa tsipahiko ilay hevitra hifamatotra amin’ny firenena, fiteny, tantara na fiaviana tokana.

Ilazana hatrany izahay — mpifindrafindra toerana, tsy-nofantarina, ireo ondry mainty — tsy hanadino ny lasanay, hitondra ny enta-mavasatra entiny ho toy ny anay manokana. Saingy angamba tsy izany no tokony hataonay, fa ny hiaina ny anio, sy haka sary antsaina hoavy tsy tarihin-tahotra ary tsy hovolavolain'ireo mpamitaka intsony ny lalam-pisianay. Hoavy ahafahanay miaina tsotra.

Mijery ireo onja miendrika sy misinda aorian’ny moteran’ny sambo aho — indraindray angamba mahatazana rambona feso mitsambikina vetivety ambonin’ny rano. Mihodinkodina eny ambony ireo voromahery an-dranomasina, manantena potin-tsakafo hatsipy avy amin’ny mpandeha. Ary dia sendra misaintsaina aho : maniry raha mba afaka miaina toy ny onja — miorina, avy eo misinda, toy ny tsy mbola nisy akory. Fa indray miseho ihany, rehefa antsoina.